3 Gwardyjska Armia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1942 |
Rozformowanie | 1945 |
Działania zbrojne | |
II wojna światowa Operacja lwowsko-sandomierska Operacja wiślańsko-odrzańska Operacja berlińska | |
Organizacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Podległość |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/%D0%9B%D0%B5%D0%BB%D1%8E%D1%88%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE_%D0%94%D0%BC%D0%B8%D1%82%D1%80%D0%B8%D0%B9_%D0%94%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87_%28mil.ru%29.jpg/240px-%D0%9B%D0%B5%D0%BB%D1%8E%D1%88%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE_%D0%94%D0%BC%D0%B8%D1%82%D1%80%D0%B8%D0%B9_%D0%94%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87_%28mil.ru%29.jpg)
3 Gwardyjska Armia, (ros. 3-я гвардейская армия) – związek operacyjny Armii Czerwonej z okresu II wojny światowej.
Historia
W czasie walk na froncie wschodnim 3 Gwardyjska Armia wchodziła w skład kilku związków operacyjno-strategicznych Armii Czerwonej, w tym 4 Frontu Ukraińskiego[1]. Następnie, będąc w składzie wojsk 1 Frontu Ukraińskiego uczestniczyła w walkach na ziemiach polskich. Dowodzona była przez gen. płk Wasilija Gordowa. Funkcję szefa sztabu pełnił gen. por. Stiepan Lubarskij[2]. Latem 1944 brała udział w walkach pod Annopolem[3], a następnie na przyczółku baranowsko-sandomierskim. Z tego przyczółka 12 stycznia 1945 rozpoczęła natarcie w ramach ofensywy zimowej[4].
Uczestniczyła w walkach o Kielce, które zdobyła 15 stycznia. W rejonie Bytomia Odrzańskiego toczyła boje z oddziałami niemieckimi z 1 Armii Pancernej wchodzącej w skład Grupy Armii Środek. Następnie rozwinęła natarcie w kierunku Zielonej Góry[5]. Będąc nadal w składzie 1 Frontu Ukraińskiego uczestniczyła w operacji berlińskiej zajmując pozycję wyjściową nad Nysą Łużycką[6]. Przy Armii działały 3 samodzielne karne kompanie[7].
Dowództwo armii
Dowódcy:
- gen. por. Dmitrij Leluszenko (05.12.1942 - 13.03.1943)
- gen. mjr Gieorgij Chietagurow (14.03.1943 - 22.08.1943)
- gen. por. Dmitrij Riabyszew (16.02.1944 - 29.03.1944)
- gen. płk Wasilij Gordow (02.04.1944 - 09.05.1945)[8]
Członkowie Rady Wojennej:
- gen. mjr Iwan Kolesniczenko
- gen. mjr Afanasiej Łopatienko
Szefowie sztabu:
- gen. por. Stiepan Lubarskij
- płk Nikołaj Zielinskij[2]
Struktura organizacyjna
- 21 Korpus Piechoty
- 76 Korpus Piechoty
- 120 Korpus Piechoty[2]
Skład 16 kwietnia 1945[9]:
- 21 Korpus Piechoty
- 76 Korpus Piechoty
- 120 Korpus Piechoty
- 25 Korpus Pancerny
Przypisy
- ↑ Sobczak (red.) 1975 ↓, s. 147.
- ↑ a b c Dolata 1971 ↓, s. 595.
- ↑ Dolata i Jurga 1977 ↓, s. 14.
- ↑ Zwierzyniecki 2018 ↓, s. 97.
- ↑ Dolata i Jurga 1977 ↓, s. 58.
- ↑ Sommerville 1992 ↓, s. 300.
- ↑ Dajnes 2015 ↓, s. 232.
- ↑ Память народа::Подлинные документы о Второй Мировой войне [online], pamyat-naroda.ru [dostęp 2024-05-19] .
- ↑ Bahm 2015 ↓, s. 249,250.
Bibliografia
- Karl Bahm: Berlin 1945. Warszawa: 2015. ISBN 978-83-11-13571-0.
- Władimir Dajnes: Bataliony karne i oddziały zaporowe Armii Czerwonej. Warszawa: 2015.
- Bolesław Dolata: Wyzwolenie Polski 1944-1945. Warszawa: 1971.
- Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: 1977.
- Kazimierz Sobczak (red.): Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: 1975.
- Donald Sommerville: Kronika II wojny światowej. Kraków: 1992.
- Robert Zwierzyniecki: Walki na przyczółku sandomierskim w latach 1944–1945. Kraków: 2018.
- p
- d
- e
Fronty |
| ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Floty | |||||||||
Flotylle | |||||||||
Armie |
| ||||||||
Armie pancerne |
| ||||||||
Armie saperskie |
| ||||||||
Armie lotnicze |
| ||||||||
Korpusy strzeleckie |
| ||||||||
Korpusy zmechanizowane |
| ||||||||
Korpusy powietrznodesantowe |
| ||||||||
Korpusy kawalerii |
| ||||||||
Korpusy pancerne |
|