Loriak udan ihintza bezela maite det dama gazte bat, hari hainbeste nahi diodanik ez da munduan beste bat; inoiz edo behin pasatzen badet ikusi gabe aste bat, bihotz guztira banatutzen zait halako gauza triste bat.
Neskatxa gazte, paregabea, apirileko arrosa, izarra bezin dizdizaria, txoria bezin airosa; oraintxen baino gusto gehiago nik ezin nezake goza; zorionian ikusten zaitut, nere bihotzak, hau poza!
Ez al didazu antzik ematen nik zaitudala nahiago, ai, marinelak gau ilunean izarra baino gehiago? Nere ondoan zauzkadalako pozez zoraturik nago; zu ikusteak alegratu nau, triste nengoen lehenago.
Nik hainbat inork nahi dizunikan arren ez zazula uste, nere begiak beren aurrean beti desio zaituzte; eguzkirikan ikusi gabe txoria egoten da triste, ni ez nau ezerk alegratutzen zu ikusteak hainbeste.
| Aurpegi fina, gorputza berriz ez dago esanikan, hizketan ere grazi ederra ezer ez duzu txarrikan; mundu guztia miratuta're zu bezelako damikan, agian izan liteke baina ez dut sinisten denikan.
Nere betiko pentsamendua nere kontsolagarria, zu gabetanik ezin bizi naiz, esaten dizut egia; zu bazinake arbola eta ni baldin banintz txoria, nik zu zinakeen arbola hartantxe egingo nuke kabia.
Amodioak nere bihotza zureganuntza darama, herri guztian zeren daukazun neskatx bikainaren fama; beste fortunik mundu honetan ez dut desiatzen, dama: haur batek berak izan gaitzala ni aita eta zu ama.
Falta duenak logratutzeko hitz egitea txit on du, eta nik ere saiatu bihaut ote gitezken konpondu; gaur nagon bezain atrebitua sekulan ez naiz egondu, hargatik golpez galdetzen dizut nerekin nahi'zun ezkondu.
| Ezkondutzeak izan behar du preziso gauza txarren bat! Hala esaten ari zait beti nere kontsejatzaile bat; halaxen ere haren esanak oso utzirik alde bat, ongi pozikan hartuko nuke zu bezelako andre bat.
Zerorrek ere ongi dakizu aspaldi hontan nagola zuregatikan penak sufritzen, baina ordea hau nola! Halaxen ere nigana ezin bigundu zaitut inola, ni zuretzako argizaia naiz, zu neretzako marmola.
Nere bihotza urtzen dijoa ez da ez da misterio: penaren kargak estutu eta zumua kendutzen dio; begiak dauzkat gau eta egun eginikan bi errio, beti negarra dariotela zu zerala medio.
Zu zeralako medio baldin joaten banaiz lur azpira, gero damua eta malkuak alferrik izango dira; behin joanez gero horien birtutez berriz ez niteke jira, hori gertatu baino lehenago izazu nitaz kupida.
|