Irene López Heredia
Irene López Heredia | |
---|---|
![]() | |
Bizitza | |
Jaiotzako izen-deiturak | Irene López Heredia |
Jaiotza | Mazarrón, 1889 |
Herrialdea | ![]() |
Heriotza | Madril, 1962 (72/73 urte) |
Familia | |
Bikotekidea(k) | ikusi
|
Hezkuntza | |
Hizkuntzak | gaztelania |
Jarduerak | |
Jarduerak | antzerki aktorea eta zinema aktorea |
Kidetza | Spanish Society of painters and sculptors (en) ![]() |
![]() ![]() |
Irene López Heredia (Mazarrón, Murtzia, 1894 – Madril, 1962ko urriaren 10a) murtziar aktorea izan zen.[1][2][3][4]
Aktore ibilbidea
XX. mendearen lehen herenean Espainiako eszenako aktore handietako bat izan zen. María Guerreroren itzalean hezi zen artistikoki eta, geroago, bere lehen senarra zen Ernesto Vilchesekin, Infanta Beatriz Antzokian kokatuz eta Oscar Wilderen El fantasma de Canterville, Un marido ideal eta Lady Windermere bezalako lanak eszenaratuz, George Bernard Shawenen Cándida (1928) eta berrestreinaldiak Álvarez Quintero anaien Amores y amoríos, edo Jacinto Benaventeren La noche del sábado denak 1915 eta 1930 artean.
Vilchesengandik profesional eta sentimentalki banandu ostean, Mariano Asquerino aktorearekin bat egin zuen, eta harekin batera, 1930eko eta 1940ko hamarkadetan, beste pieza batzuen artean, Machado anaien La prima Fernanda (1931), Valle Inclánen Farsa y licencia de la reina castiza (1931) eta El embrujado (1931); La malquerida, Judith, La última carta (1941), Divorcio de almas (1948), La escuela de las princesas (1930), Campo de armiño (1940) eta La princesa Bebé (1940), Jacinto Benaventerenak azken hirurak.
Bere errepertorioko beste pieza aipagarri batzuk honako hauek dira: Jean Cocteauren El águila de dos cabezas (1948), Luigi Pirandelloren El gorro de cascabeles (1948), Benaventeren Almas prisioneras (1953) eta Rosas de otoño, biak El teatrito de don Ramón (1959),[5] Don Juan Tenorio (1959), La visita de la vieja dama (1959)[6] eta La Orestíada (1959), laurak Espainiako Antzokian, Sei pertsonaia egile baten bila, Luigi Pirandellorena edo Hedda Gabler, Ibsena, baita, Méridako Antzerki Klasikoaren Jaialdian EskilorenThe Orestiada (1959) ere.
Bere bizitzako azken urteetan, 1960ra arte, eszenatokietan aktibo jarraitu zuen, José Tamayoren hainbat muntaketatan, hala nola Los intereses creados, Don Juan Tenorio, Enrique IV, La visita de la vieja dama, La Orestiada edo Gigi (Nuria Espertekin) lanen berrikuspen berria.
Zineman askoz diskretuago ibili zen, Mr. Arkadin (Orson Welles, 1955) eta izenburu hauek: El golfo (1917), Doce hombres y una mujer (1934), Buenos días amor (1958) eta De espaldas a la puerta (1959).
Erreferentziak
- ↑ «Irene López Heredia | Real Academia de la Historia» dbe.rah.es (Noiz kontsultatua: 2024-07-03).
- ↑ Alesves. (jueves, 11 de octubre de 2018). «Enciclopedia del Cine Español: Irene López Heredia» Enciclopedia del Cine Español (Noiz kontsultatua: 2024-07-03).
- ↑ (Ingelesez) Lady Filstrup (3ª época): La majestuosa Irene López Heredia. (Noiz kontsultatua: 2024-07-03).
- ↑ ISSN https://www.ellitoral.com/escenarios-sociedad/memorias-santa-fe-actriz-anos-30-espanola-teatro_0_hPGED2RyQp.html..
- ↑ El el Español se estrenó El teatrito de Don Ramón, de Martín Recuerda. 31 de mayo de 1959.
- ↑ En el Español se estrenó "La visita de la vieja de Dama", de Dürrenmatt. 4 de octubre de 1959.
Kanpo estekak
- Biografia
- Aktoreari buruzko informazioa
Datuak: Q9009249
Multimedia: Irene López Heredia / Q9009249